Ξανά στο Δρόμο να Ακυρώσουμε

Ξανά στο Δρόμο να Ακυρώσουμε
Όταν πριν 4 μήνες περίπου, την παραμονή της 48ωρης γενικής απεργίας, προβήκαμε στην κατάληψη του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Καβάλας, προκειμένου να το κρατήσουμε ανοιχτό για ολόκληρο το απεργιακό 48ωρο ως κέντρο αγώνα και αντιπληροφόρησης, ένα από τα προτάγματα και αιτήματά μας ήταν η προκήρυξη Γενικής Απεργίας Διαρκείας. Η άποψη μας είναι ότι στον κοινωνικό-ταξικό πόλεμο που διεξάγεται αυτή τη στιγμή, οι μονοήμερες ή διήμερες απεργιακές κινητοποιήσεις αποτελούν αναποτελεσματικά πυροτεχνήματα.
Στις 31 Οκτωβρίου 2011 οι εργαζόμενοι στην Ελληνική Χαλυβουργία του Ασπρόπυργου αντί να αποδεχτούν τις απολύσεις των συναδέλφων τους και να συνεχίσουν να εργάζονται σκεπτόμενοι μόνο τον εαυτό τους και την τσέπη τους στη βάση του “εμείς ναχουμε δουλειά και για τους άλλους καρφί δε μας καίγεται”, αποφάσισαν να ξεκινήσουν απεργία διαρκείας μέχρι να επιστρέψουν οι απολυμένοι συνάδελφοί τους -με τις αποδοχές που είχαν-, μη αποδεχόμενοι τις μειώσεις και τις περικοπές ούτε την εκ περιτροπής εργασία και κατά συνέπεια την υποτίμηση της ζωής τους.
Στους σχεδόν 4 μήνες που βρίσκονται σε απεργιακή κινητοποίηση στην πύλη του εργοστασίου, δεκάδες συνελεύσεις, εγχειρήματα, συλλογικότητες, φορείς και χιλιάδες πολίτες έχουν εκφράσει την αλληλεγγύη και τη συμπαράστασή τους, διοργανώνοντας διαφόρων ειδών εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις… Ταυτόχρονα και παρά το μακρόχρονο του αγώνα τους, τα Μ.Μ.Ε στην ουσία έχουν επιβάλλει ένα ιδιότυπο εμπάργκο σε οποιαδήποτε είδηση αφορά στον αγώνα των Χαλυβουργών.
Για αυτό λοιπόν κι εμείς διοργανώσαμε τις δύο εκδηλώσεις και προβήκαμε σε μοίρασμα κειμένων των Χαλυβουργών -ακόμη και αν δε συμφωνούμε σε όλα μαζί τους-, για να μεταφέρουμε το μήνυμα του αγώνα τους και στην πόλη της Καβάλας, η οποία σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία μαστίζεται από ανεργία… Η νίκη στον αγώνα των Χαλυβουργών θα ανοίξει νέες προοπτικές για τον αγώνα κι άλλων εργαζομένων σε άλλους κλάδους…
Η απουσία της καθεστωτικής Αριστεράς από οτιδήποτε δε χρησιμεύει στην εκλογική ψηφοθηρία της ήταν για άλλη μια φορά εμφανής.
Από την άλλη και παρότι και οι δύο εκδηλώσεις προπαγανδίστηκαν αρκετά, πλην ορισμένων ευαισθητοποιημένων πολιτών, η κοινωνία της Καβάλας στην πλειοψηφία της εξακολουθεί να δείχνει ότι είναι πιστή στο δόγμα της κυρίαρχης ιδεολογίας…ο καθένας μόνος του και για τον εαυτούλη του…
Ποιος περιμένουμε να διεκδικήσει-αγωνιστεί για εμάς, όταν εμείς οι εργαζόμενοι δε δείχνουμε την έμπρακτη αλληλεγγύη μας σε αγώνες που δίνουν εργάτες απέναντι στους εκμεταλλευτές-αφεντικά; Μήπως περιμένουμε ακόμα από τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες των κομματικών στελεχών να κατευθύνουν τον αγώνα μας ενάντια στην εξαθλίωση; Αυτές που θέλουν το εργατικό κίνημα κατακερματισμένο σε κομμάτια που αγωνίζονται ειτε για μικροκομματικά συμφέροντα είτε για ένα κομμάτι ψωμί γιατί έτσι μόνο μας ελέγχουν;
Όπως τότε στην κατάληψη του Εργατικού Κέντρου έτσι και τώρα, εμείς θα συνεχίσουμε να επιζητούμε συλλογικά τις λύσεις στα προβλήματά μας, παλεύοντας και για ένα ακηδεμόνευτο και αυτόνομο εργατικό κίνημα, μακριά από συντεχνίες, κομματικές γραφειοκρατίες, πάτρονες, εργατοπατέρες και συνδικαλιστικούς ηγετίσκους…
Συνέλευση Αμεση Δημοκρατία Παντου
www.takethesquarekavala.squat.gr
ΥΓ: Τα καθαρά έσοδα και από τις 2 εκδηλώσεις ανήλθαν στα πεντακόσια
(500) ευρώ και τα οποία κατατέθηκαν στον ειδικό λογαριασμό του σωματείου
των Χαλυβουργών…
αριθμ. λογαριασμού Εθνικής Τραπέζης Ελλάδος : 200/62330152
IBAN λογαριασμού : GR4001102000000020062330152 (7 μηδενικά)
BIC or Swift Code : ETHNGRAA (Bank Identifier Code)
Κάτοχος : Λιάκος Δημήτρης ( μέλος Δ.Σ. Σωματείου )
Ακολουθεί φωτογραφία της τραπεζικής απόδειξης:
Ανοιχτό κάλεσμα!
Σήμερα είναι η τρίτη μέρα κατάληψης της περιφέρειας ΑΜ-Θ, η οποία ξεκίνησε τα ξημερώματα της Δευτέρας από πρωτοβουλία ντόπιων εργαζόμενων και φοιτητών με στόχο την άμεση απάντηση και αντίδραση απέναντι στο νέο εκτρωματικό μνημόνιο και την έκφραση αλληλεγγύης απέναντι στα θύματα της κρατικής καταστολής. Η κατάληψη δεν αποτελεί ιδιοκτησία κάποιου ορισμένου πολιτικού χώρου, αλλά οφείλει να αποτελέσει κεκτημένο ολόκληρης της κοινωνίας της Κομοτηνής. Οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά και υπάρχει απόλυτη ισοτιμία για όποιον συμμετέχει στη συνέλευση.
Ακόμα και όσοι πίστεψαν ότι η μη εκλεγμένη κυβέρνηση Παπαδήμου θα αποτελούσε εγγύηση για μία «εθνική» πολιτική και ένα καλύτερο οικονομικό μέλλον για τη χώρα συνειδητοποίησαν με την ανακοίνωση των νέων μέτρων πως άλλαξαν μόνο τα πρόσωπα και όχι οι πολιτικές. Η νέα δανειακή σύμβαση αποτελεί τη συνέχεια της μεγαλύτερης επίθεσης που έχουν δεχθεί εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα στην Ελλάδα, καθώς στο στόχαστρο μπαίνουν πάλι οι εργασιακές σχέσεις, οι συντάξεις, ο κατώτατος μισθός και οι απολύσεις στο δημόσιο μέσα από καταργήσεις φορέων (πχ. Εργατική εστία). Το θέμα δεν είναι όπως τόνιζε ο κύριος Παπαδήμος ότι τα ράφια στα supermarket θα είναι άδεια, αλλά το γεγονός ότι είναι γεμάτα σε αντίθεση με τις τσέπες των πολιτών που έχουν αδειάσει.
Η τοπική κοινωνία της Κομοτηνής νιώθει στο πετσί της τις συνέπειες των νέων μέτρων. Η αντίδραση απέναντι σε αυτά είναι όμως εγκλωβισμένη και περιορισμένη, εφόσον έχει ανατεθεί σε μία μερίδα συνδικαλιστών που είτε αδιαφορούν για το σύνολο είτε εξυπηρετούν κομματικά ή άλλης μορφής συμφέροντα. Για αυτό το λόγο καλούμε άμεσα, μέσα στην κατάληψη της περιφέρειας σε συνέλευση στις 16:00 για συγκρότηση ενός σταθερού σώματος παρέμβασης στην Κομοτηνή αποτελούμενο από εργαζόμενους, φοιτητές, άνεργους και όποιον άλλον πλήγεται από τη σημερινή κατάσταση. Στόχος είναι η κοινωνία της Κομοτηνής να πάρει την κατάσταση στα χέρια της μακριά από τη διαμεσολάβηση συνδικαλιστικών ή κομματικών φωστήρων.
ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ ΣΤΙΣ 16:00 ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΑΜ-Θ.
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΜ-Θ
Σάββατο 18/2
Οι κυνηγοί (1977), διάρκεια 144′
Κυριακή 19/2
Ο θίασος (1975), διάρκεια 230′
Πηγή: Ελεύθερος Χώρος Adelante (Κομοτηνή)
Τρία χρόνια λιτότητας, πλήρους εξαθλίωσης, ανελέητης επίθεσης σε κάθε κεκτημένο. Τρία χρόνια βιώνουμε στο «πετσί» μας την κρίση, την βλέπουμε δίπλα μας. Τρία χρόνια παραμένουμε παθητικοί θεατές στο ξεχαρβάλωμα των μισθών μας, στη διάλυση καθετί δημόσιου (υγεία, παιδεία, πρόνοια). Βλέπουμε την ασφάλιση από ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ κοινωνικό αγαθό να μετατρέπεται σε εμπορικό προϊόν… Ξεπούλημα στο όνομα της κρίσης και των δανείων καθετί που ανήκε μέχρι πρότινος στο κράτος, με στόχο την ανάπτυξη που ΘΑ έρθει… Μια ανάπτυξη όμως που πάντα βλέπουν οι επάνω. Ευημερία για τραπεζίτες, βουλευτές, επιχειρηματίες και λοιπούς ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ ΛΗΣΤΕΣ της ζωής μας.
Από το δίλλημα «Καραμανλής ή τανκς» και «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», φτάσαμε σήμερα στο «Νέα μέτρα ή χρεοκοπία»… Για ποια χρεοκοπία μιλάνε όμως; Για ποια πτώχευση; Ο λαός χρεοκοπεί και πτωχεύει μέρα με τη μέρα. Χωρίς μισθούς, χωρίς φάρμακα, χωρίς δικαιώματα, χωρίς παιδεία, χωρίς ασφάλιση αλλά με πολλή ασφάλεια και καταστολή, δεν περιμένει τίποτα χειρότερο… Ας μην γελιόμαστε, το πολιτικό τους σύστημα και η υπόσχεση των αρχών του ‘90 για ένα παραδεισένιο σύστημα που θα έφερνε τη λύση έχει ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΕΙ και μαζί με αυτό θέλουν να χρεοκοπήσουν και εμάς. Όμως εμείς για ένα πράγμα είμαστε σίγουροι:
ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Ας πούμε όμως και μια ακόμη αλήθεια. Ο Παπανδρέου έλεγε αλήθεια όταν διακήρυττε ότι «Λεφτά υπάρχουν»… Όντως λεφτά υπάρχουν. Και υπάρχουν για τις τράπεζες, το κεφάλαιο, τα τείχη ντροπής, την καταστολή, τους παχυλούς κοινοβουλευτικούς μισθούς και τα πλούσια γεύματα… Δεν υπάρχουν λεφτά όμως για τον λαό. Δεν υπάρχουν λεφτά για τα ταμεία, δεν υπάρχουν λεφτά για επιδόματα, μισθούς και συντάξεις…
Τίθεται ένα αγωνιώδες ερώτημα από όλο τον κόσμο: Εμείς τι κάνουμε;;;
Η λύση στην κρίση βρίσκεται στους δρόμους, τις απεργίες, τις συνελεύσεις σωματείων, σχολών και γειτονιών. Πρέπει να πιστέψουμε στη δύναμη που έχουμε, αλλά και στο ότι η ζωή είναι δική μας και το χρέος δικό τους. Από την εξέγερση του Δεκέμβρη ‘08 μέχρι την Κερατέα και από τις πορείες του Ιούνη μέχρι την Χαλυβουργία, ένα είναι το μήνυμα: Ο λαός είναι εδώ και απαιτεί να φύγουν όλοι: η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με τη στήριξη του ΛΑΟΣ, οι τραπεζίτες, το ΔΝΤ, η ΕΕ… Καμία ελπίδα, κανένα μέλλον ευημερίας δεν μας περιμένει όσο αυτοί βρίσκονται στη θέση τους, οδηγοί στο τρένο της ιστορίας.
Αν δεν τους ανατρέψουμε, δεν θα φύγουν ούτε με εκλογές ούτε με νέες συγκυβερνήσεις. ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ στη βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου ενάντια σε κάθε μέτρο που μας εξαθλιώνει και μας κλέβει τη ζωή μέρα με τη μέρα.
ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΝΟΜΑΣΤΕ από τα κάτω χωρίς κανέναν πάνω απ’ το κεφάλι μας μέσα από συνελεύσεις και συλλογικότητες και ενισχύουμε κάθε απεργιακή κινητοποίηση και πορεία.
Όσο αυτοί σηκώνουν το φράγμα της κοινωνικής βαρβαρότητας και της κοινωνικής εξαθλίωσης, εμείς θα σηκώνουμε τη σημαία
της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ